Zaburzenia erekcji leczenie. Już w czasach Hipokratesa interesowano się problemem diagnostyki i leczenia zaburzeń erekcji. Hipokrates twierdził, że wzwód wywoływany jest przepływem pneumy i tzw. czynnika życiowego wewnątrz członka. Hipokrates był zdania, że jakakolwiek choroba powodująca zachwianie równowagi między czterema płynami ustrojowymi zwanymi humus tj. krwią, flegmą, żółcią czarną i żółtą może powodować impotencję. Związek między napływem krwi do prącia i erekcją, jako pierwszy udowodnił Leonardo Da Vinci. Następnie Rainer i Graaf potwierdzili te teorie, wstrzykując zwłokom wodę do tętnic biodrowych wewnętrznych na skutek czego następowała erekcja.
Pierwsze skuteczne metody na leczenie zaburzeń wzwodu pojawiły się na początku lat osiemdziesiątych XX wieku, jako że odkryto, iż bezpośrednie wstrzyknięcie do ciała jamistego środka rozszerzającego naczynia wywołuje erekcję. Virag, który był odkrywcą tej metody wykorzystał on w tym celu papawerynę, która natychmiast stała się najpopularniejszym środkiem w leczeniu zaburzeń erekcji.
W 1985 roku Zorgniotti i Lefleurs dodając do papaweryny fentolaminę, wzmocnili skuteczność działania leków. Pod koniec lat 80 wypróbowano użycie prostaglandyn. Produkt sprawdził się i już w roku 1992 alprostadil trafił do grupy podstawowych leków używanych w leczeniu zaburzeń erekcji. W wyniku chęci zastąpienia zastrzyków inną formą aplikowania leku opracowano metodę, jednak ta metoda nie jest tak skuteczna. Ostatnimi czasy prowadzi się badania nad nowymi lekami aplikowanymi doustnie lub działającymi miejscowo.